Kwagga, której nazwa jest onomatopeją dla wydawanego przez niego dźwięku, jest wymarłym podgatunkiem zebry. Rozdzieliły się od zebr podczas epoki plejstocenu, a kwagga rozwinęła inny wzór sierści niż zebry. Były częściowo pokryte brązowymi i białymi paskami, z brązowym ciałem i białymi nogami. Miały dwa i pół metra długości i prawie półtora metra wysokości w ramionach. Kwagga były żywiołowymi koniowatymi, ale niestety łatwo było je zabić, co doprowadziło do ich przedwczesnego wyginięcia z rąk ludzi w 1878 roku. Były cenione za mięso i skóry, które wykorzystywano w handlu. Występujące w Afryce Południowej aż do ich niefortunnego wyginięcia, kwaggi żyły na łąkach we wzajemnie korzystnych relacjach z antylopami gnu i strusiami. Wędrowały w stadach, które mogły liczyć od 30 do 50 zwierząt, pasąc się na obfitej trawie. W 1987 roku w Republice Południowej Afryki rozpoczęto projekt hodowlany, którego celem było selektywne rozmnażanie zebr, aż do uzyskania przez nie pokroju kwaggi. Po stworzeniu populacji te pseudo- kwaggi zostaną ponownie wprowadzone na wolność, mimo że ich kod genetyczny będzie inny. Źrebięta w obecnej generacji projektu szybko tracą swoje paski i zaczynają coraz bardziej przypominać wymarłe kwaggi.