Ο Σιτιπάτιος, ο "Λόρδος Φωτιάς Κηδείας", συχνά μπερδεύεται για τον γνωστότερο συγγενή του, τον Οβιράπτορα. Όμως, ο Οβιράπτορας είναι πιο πολύ γνωστός από κατώτερα σε ποιότητα απολιθώματα σε σχέση με τον Σιτιπάτιο, που έχει πολύ καλά απολιθώματα σε σχέση ποιότητας. 3 μέτρα σε μήκος, ο Σιτιπάτιος ήταν ένα μεγάλο οβιραπταροϊδές με τα κλασσικά φτερά στο κεφάλι του. Αντίθετα με την φήμη της παλιάς υποθέσης ότι τα οβιραπταροϊδές ήταν κυριολεκτικά ληστές αυγών, τώρα ξέρουμε ότι αυτοί οι δεινόσαυροι ήταν πολυ προσεκτικοί με τις φωλιές τους. Αρκετά εντυπωσιακά απολιθώματα Σιτιπάτιων απολιθώθηκαν ενώ ήταν ξαπλωμένο πάνω από τα αυγά του και προστάτευε τα αυγά του με τα χέρια του, και για αυτό ήταν σημαντικά για την διάψευση αυτής της φήμης. Οι φωλιές τους είχαν κυκλικό σχήμα με κενά στην μέση, όπου ο γονέας μπορούσε να κάτσει με τις φτερούγες του πάνω από τις άκρες της φωλιάς. Περιπλανόταν στην Κρητιδική Περιόδο στην σημερινή Μογγολία, αυτό το θήριο που ήταν σαν πτηνό ζούσε σε ένα ξηρό περιβάλλον ερήμου μαζί με άλλους δεινόσαυρους όπως τον Προτοκεράτοπα, τον Σουβουία και τον Πινακόσαυρο. Θα περίμενε κανείς ένα μεγάλο θηριόποδο σαν τον Σιτιπάτιο να είναι σαρκοφάγο, κυνηγόντας μικρότερους δεινόσαυρους γύρω του. Όμως, το ράμφος του χωρίς δόντια θα τον έκανε χάλια θηρευτή. Ήταν πιθανότατα πανφάγο, τσιμπόντας μικρά ζώα, φυτά, και ακόμα και αυγά. Ένα πιθανό θήραμα του Σιτιπάτιου ήταν οι μικροί Βυρονόσαυροι, που έχουν βρεθεί απολιθωμένοι σε φωλιές Σιτιπάτιου. Εάν δεν ήταν εκεί για γεύμα, ίσως να ήταν παράσιτα!