De raadselachtige Edaphosaurus, ook wel de 'bestratinghagedis' genoemd, laat zich niet betreden! Net als veel andere prehistorische beestjes waren er verschillende soorten Edaphosaurus die zich over meerdere geologische perioden uitstrekten: van het Carboon tot het Perm. De grootste soort kan wel drie meter lang worden! Ondanks dat hij een soortgelijk zeil had als het Perm-roofdier Dimetrodon, was Edaphosaurus eigenlijk een zachtaardige herbivoor. De naam ‘bestratinghagedis’ verwijst naar zijn dicht opeengepakte tanden, die in diepe kaken zaten en krachtige spieren vertoonden. Varens moeten beefden van angst toen ze de formidabele Edaphosaurus zagen verschijnen! Tijdens het Carboon leefde Edaphosaurus in iconische regenwouden die steenkoolbossen worden genoemd (genoemd naar het feit dat het plantaardig materiaal steenkool werd). De soorten die in het Perm-tijdperk leefden, bewoonden nog steeds weelderige moerassen, maar ondervonden een geleidelijke opwarming en uitdroging van de aarde toen de planeet overging naar hete, droge woestijnen. Hoewel sommige onderzoekers de hypothese hadden dat het grote zeil nuttig was voor het koelen van het lichaam, werd het waarschijnlijk in plaats daarvan gebruikt voor vetopslag of uitstalling. De ‘bestratinghagedis’ paradeerde met zijn zeil over een groot bereik, dat zich uitstrekte over een groot deel van de moderne Verenigde Staten, en was alleen kwetsbaar voor een prooi van grote roofdieren zoals Dimetrodon.