Diplocaulus jest uwielbianym stworzeniem z unikalną głową w kształcie bumerangu! Ten metrowy płaz został opisany przez E. D. Cope'a w 1877 roku, pierwszym roku słynnej „wojny o kości” między Cope'em a jego kolegą, O. C. Marshem. Dziś mały Diplocaulus jest przedmiotem własnej nowej „wojny” - niektórzy badacze spekulują, że jego rogi posiadały płaty skóry łączące się z szyją, nadając mu szerszą sylwetkę. Jednak większość ludzi przedstawia diplocaulusa bez tej tkanki łącznej, ponieważ nie znaleziono na to dowodów. Paleontolodzy wysunęli wiele hipotez na temat funkcji bumerangowej głowy od czasu jego odkrycia. Jedno z badań sugerowało, że jego dziwna głowa tworzyła siłę nośną, pomagając mu wznosić się i opadać w wodzie. Diplocaulus zamieszkiwał drogi wodne Ameryki Północnej i Afryki od późnego karbonu do permu. W pełni wodny tryb życia sprawił ,że jego dieta prawdopodobnie składała się z małych ryb. Dowody wskazują, że w porze suchej Diplocaulus prawdopodobnie przechodził w stan estywacji (forma hibernacji, która ma miejsce w okresie letnim). Niezależnie od tego, wiemy, że kopały nory w poszukiwaniu schronienia, dzięki skamieniałej norze ośmiu diplocaulusów zwiniętych w kulki! W ostrym pokazie brutalności natury, nora ta została napadnięta przez słynnego permskiego drapieżnika Dimetrodona, który zabił i częściowo zjadł trzy młode osobniki.